Midgut NEN
dr hab. n. med. Paweł Gut
Katedra i Klinika Endokrynologii Przemiany Materii
i Chorób Wewnętrznych UM Poznań
Kierownik prof. dr hab. n. med. Marek Ruchała
Pacjentka, 45 lat
OBJAWY I DOTYCHCZASOWE LECZENIE
Wieloletni wywiad dotyczący dolegliwości bólowych brzucha, często połączonych z okresowymi napadami biegunek na przemian z zaparciami.
Leczona w POZ z diagnozą: IBS
Wieloletni wywiad nadciśnieniowy, cechy niewydolności serca z zastojem w krążeniu płucnym.
Postępujący spadek apetytu, chudnięcie, wyniszczenie.
DIAGNOSTYKA
Hepatomegalia oraz bolesność
palpacyjna w okolicy podbrzusza.
Na skórze twarzy zmiany naczyniowe
o podłożu rumieniowym.
Niedokrwistość z niedoboru żelaza, nieznacznie podwyższony poziom bilirubiny w surowicy krwi przy prawidłowych wartościach ALAT, ASPAT, GGTP, LDH i amylazy.
ECHO serca:
Istotne zwężenie i niedomykalność zastawki t. płucnej oraz złożona wada zastawki trójdzielnej (ciężka stenoza i ciężka niedomykalność) – obraz zajęcia prawego serca przez rakowiaka.
CT jamy brzusznej:
widoczne liczne ogniska o charakterze meta – największe w segmencie III lewego płata 30×25 mm. W prawym płacie segmentów V/VI dwa ogniska 13 i 14 mm, segmencie IV 26×15 mm, w miednicy mniejszej po stronie prawej zmiana guzowata bogato unaczyniona o wym. 43×23 mm
| Chromogranina A | 1234 ng/ml | (19-100) |
| Serotonina w spoczynku | 0,845 g/ml | (0,069–0,199) |
| DZM na 5–HIAA | 26,7 mg/24h | (2-6) |
| Gastryna | 76 pg/ml | (50-200) |
| Insulina | 4 μj/l | (2-17) |
| Peptyd C | 89 pmol/l | (50-200) |
Scyntygrafia SRS:
ogniska wychwytu w wątrobie oraz w rzucie jelita cienkiego
ROZPOZNANIE
chromogranina ++
synaptofizyna +++
Ki-67 < 1%
CK +++
EHA –
LAPAROTOMIA
Częściowa resekcja jelita cienkiego
z zespoleniem koniec do końca.
POSTĘPOWANIE TERAPEUTYCZNE
Włączenie do leczenia długodziałającego analogu somatostatyny
W BADANIACH OBRAZOWYCH
CT jamy brzusznej:
(01.2009 r.):
W miąższu wątroby w fazie żylnej widoczne ogniska hypodensyjne, największe w segmencie III średnicy do 27 mm, ponadto w płacie lewym mniejsze ogniska do 5 mm, pozostałe ogniska w płacie prawym o średnicy 11, 10, 9, 6, 7, 8, 17, 8, 13 mm. Drogi żółciowe nieposzerzone, pęcherzyk żółciowy bez złogów.
Liczne przerzuty w miąższu wątroby, Powiększone węzły chłonne w przestrzeni zaotrzewnowej. W rzucie nadnercza lewego widoczne masywne zwapnienie otoczone tkanką miękką gęstości ok. 20 j.H. o wymiarach 26×12 mm – gruczolak ze zwapnieniami lub meta.
DALSZE BADANIA po kilku latach leczenia
Scyntygrafia RECEPTOROWA 99m-Tc-HYNIC-TOC
Uwidoczniono kilka ognisk wychwytu znacznika w wątrobie, z których największe zlokalizowane jest w dolnej części lewego płata (przy powierzchni przedniej) wątroby.
PRRT
2012 r. podanie 90Y-DOTA-TATE w łącznej dawce 400 mCi (4×100 mCi) w odstępach 12 tygodniowych – tryb 3-dniowej hospitalizacji.
Podanie we wlewie kroplowym (20-30 min) z jednoczasowym wlewem aminokwasów (Nephrotect).
Ocena badań laboratoryjnych (morfologia z rozmazem, kreatynina, mocznik, kwas moczowy, elektrolity, enzymy wątrobowe).
Wytyczne Polskiej Sieci Guzów Neuroendokrynnych
Leczenie radioizotopowe przeprowadza się z reguły w 4 cyklach w odstępach co 8-12 tygodni z wykorzystaniem analogów somatostatyny znakowanych 90Y, 177Lu lub 90Y/177Lu.
Leczenie to (SSA) nie powinno być przerywane w trakcie leczenia radioizotopowego, należy jednak dążyć, aby odstęp pomiędzy podaniem długodziałającego analogu wynosił minimum 4 tygodnie.
Kos Kudła et al. al., Diagnostic and therapeutic guidelines for gastro entero pancreatic neuroendocrine neoplasms ; Vol 68;/2/2017;79 110
OCENA EFEKTÓW TERAPII W BADANIACH OBRAZOWYCH
Scyntygrafia poterapeutyczna
wykonana 24 h po podaniu 90Y-DOTA-TATE – widoczna dystrybucja izotopu do ognisk przerzutowych w wątrobie.
CT jamy brzusznej (03.2013 r.):
W fazie żylnej uwidaczniają się w wątrobie liczne ogniska (około 15), największe, o średnicy do 30 mm w segmencie III. Pęcherzyk żółciowy z obecnością słabo uwapnionego złogu wielkości 16 mm. Zmiany przerzutowe w wątrobie – obraz stabilny.
leczenie 2013 r. – 2016 r.
SOMATULINE® AUTOGEL®
120 mg co 28 dni
- Stabilizacja parametrów biochemicznych (poziom serotoniny w surowicy oraz wydalanie 5-HIAA w DZM, chromogranina A).
- Ustąpienie objawów klinicznych zespołu rakowiaka (biegunki, zaczerwienienie twarzy, niewydolność krążeniowo–oddechowa, teleangiektazje).
EFEKTY TERAPII
CT jamy brzusznej (09.2015 r.):
W obrębie wątroby liczne ogniska przerzutowe hiperdensyjne o charakterze zlewających się obwodowo, trudnych do oceny ilościowej ognisk z dominującym ogniskiem w segmencie III o średnicy 32 mm – obraz stabilny.
CHEMOEMBOLIZACJA NARZĄDOWA – TACE
(Zakład Diagnostyki Obrazowej z Pracownią Angiografii, UM w Poznaniu, 03.2016 r.)
Wykonano chemoembolizację prawej gałęzi tętnicy wątrobowej przy pomocy 10 ml lipiodolu i 3 fiolek fluorouracylu 50 mg/ml/ 5ml (750 mg) oraz 1 fiolki PVA 150-255 mikronów uzyskując zatrzymanie przepływu przez naczynia odżywcze.
Nie embolizowano gałęzi od tętnicy żołądkowo–dwunastniczej pozostawiając drogę ewentualnego kolejnego dostępu.
Wystąpienie zespołu poembolizacyjnego (8 godzin po zabiegu) ból w okolicy wątroby, nudności, wymioty oraz gorączka, trwające do 3 dni.
EFEKTY TERAPII
CT jamy brzusznej (09.2018 r.):
Liczne ogniska hiperdensyjne (ok. 20), wielkości od 5 do 30 mm, największe o średnicy 30 mm w segmencie III. Pęcherzyk żółciowy cienkościenny, niepowiększony z obecnością uwapnionego złogu 19 mm → cholecystektomia 12.2018 r.
- W kontrolnym badaniu obrazowym z 3 marca 2019 r. stwierdzono progresję ilości i wielkości zmian w wątrobie
- Dodatkowo zauważono znaczący wzrost wartości CgA
DALSZE LECZENIE
04.2019 r. wykonano termoablację prądem o wysokiej częstotliwości 6 zmian przerzutowych do wątroby, największej o średnicy 22 mm powodując martwicę skrzepową przerzutów (ograniczenia metody: wielkość przerzutu powyżej 5 cm i ich mnogość oraz bliskość dużych naczyń)
Kontynuacja leczenia
SOMATULINE® AUTOGEL®
120 mg co 28 dni
EFEKTY TERAPII
Kontrolne badanie obrazowe wykonane 07.2019 r. wykazuje stabilny obraz zmian przerzutowych w wątrobie. Uzyskano również znaczący spadek stężenia chromograniny A.
CT jamy brzusznej (10.2022 r.):
Wątroba niepowiększona, w miąższu wątroby w fazie tętniczej i wrotnej widoczna duża ilość silnie wzmacniających się ognisk, największe o średnicy 29 mm – progresja.
Badanie PET (FDG, Ga68)
PET-FDG-F18
Bez ognisk gromadzenia radiofarmaceutyku w zmianach opisywanych w wątrobie
PET-DOTA-TATE-Ga68
Gromadzenie radiofarmaceutyku w zmianach opisywanych w wątrobie SUV: 6,7 – 15,6
SOMATULINE® AUTOGEL® 120 mg u pacjenta z NET pochodzącym z MIDGUT – mediana PFS: ponad 5 lat!
* Populacja ITT obejmowała wszystkich pacjentów poddanych randomizacji w badaniu głównym (niezależnie od tego, czy kontynuowali leczenie w ramach OLE). 1. Caplin et al. N Engl J Med 371(3), 224-233 (2014). CI –przedział ufności; ITT –zamiar leczenia; LAN –lanreotyd autogel 120 mg; LAN-LAN –LAN w badaniu głównym i OLE; NET –guz neuroendokrynny; NR –nie podano; OLE –badanie kontynuacyjne prowadzone metodą otwartej próby;PBO –placebo; PBO-LAN –placebo w badaniu głównym i LAN w OLE; PD –progresja choroby; PFS –przeżycie wolne od progresji choroby
Caolin, ME. Pavel, M., Phan, AT. et al. Endocrine (2020). hffns-//doi.om/10.1007/s12020-020-02475-2
Przygotowano na podstawie Case study wygłoszonego przez dr. hab. n. med. Pawła Guta w grudniu 2022 r.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych:
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Działania niepożądane można zgłaszać za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, adres www: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.
Somatuline AUTOGEL, 60 mg, 90 mg, 120 mg (Lanreotyd), roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce; SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY: Lanreotyd 60 mg, 90 mg, 120 mg (w postaci lanreotydu octanu). Każda ampułko-strzykawka zawiera przesycony roztwór lanreotydu octanu w postaci zasady, o stężeniu odpowiadającym 0,246 mg lanreotydu na 1 mg roztworu, co zapewnia rzeczywistą dawkę lanreotydu w jednej iniekcji wynoszącą odpowiednio 60 mg, 90 mg lub 120 mg. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA: Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Biały do jasnożółtego, lepki, przesycony roztwór. WSKAZANIA DO STOSOWANIA: – w długotrwałym leczeniu chorych na akromegalię, gdy stężenie krążącego hormonu wzrostu (GH) i (lub) insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1) pozostają nieprawidłowe po operacji i (lub) radioterapii oraz u pacjentów, u których nie jest możliwe przeprowadzenie operacji chirurgicznej i (lub) zastosowanie radioterapii. Celem postępowania terapeutycznego w akromegalii jest obniżenie …
stężeń GH i IGF-1, i o ile jest to możliwe, doprowadzenie ich do wartości prawidłowych; – w leczeniu objawów związanych z akromegalią; – w leczeniu guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET) G1 i części guzów G2 (indeks Ki67 do maksymalnie 10%) środkowej części prajelita, trzustki lub nieznanego pochodzenia, po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita, u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami; – w leczeniu objawów związanych z guzami neuroendokrynnymi. DAWKOWANIE I SPOSÓB PODAWANIA: Produkt leczniczy Somatuline Autogel dostępny jest w trzech dawkach: 60 mg, 90 mg i 120 mg lanreotydu. Akromegalia: Zalecana dawka początkowa wynosi od 60 do 120 mg podawana co 28 dni. Następnie należy dostosować dawkę leku w zależności od odpowiedzi pacjenta (mierzonej złagodzeniem objawów i (lub) obniżeniem stężeń GH i (lub) IGF-1). W przypadku nieuzyskania pożądanej odpowiedzi, dawkę leku można zwiększyć. Dawkę można zwiększyć, jeśli stężenie GH przekracza 2,5 ng/ml. W przypadku stężeń GH w zakresie od 2,5 ng/ml do 1 ng/ml, dawkę można utrzymać, jeśli zależny od wieku poziom IGF-1 jest prawidłowy. W przypadku uzyskania całkowitej kontroli ( obniżenie stężenia GH poniżej 1 ng/ml, normalizacja stężenia IGF-1 i (lub) ustąpienie objawów) dawkę leku można zmniejszyć. U pacjentów, u których analog somatostatyny zapewnia dobrą kontrolę objawów choroby, produkt leczniczy Somatuline Autogel można wstrzykiwać w dawce 120 mg co 42 lub56 dni. Na przykład, u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę za pomocą produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawce 60 mg podawanej co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg podawanej co 56 dni, a u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę podając produkt leczniczy Somatuline Autogel w dawce 90 mg co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg co 42 dni. Długoterminowe monitorowanie objawów oraz stężeń GH i IGF-1 należy prowadzić zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Leczenie objawów związanych z guzami neuroendokrynnymi Zalecana dawka początkowa wynosi od 60 do 120 mg podawana co 28 dni. Następnie należy dostosować dawkę indywidualnie w zależności od stopnia ustąpienia objawów. Maksymalna zalecana dawka to 120 mg co 28 dni. U pacjentów, u których analog somatostatyny zapewnia dobrą kontrolę objawów choroby, produkt leczniczy Somatuline Autogel można wstrzykiwać w dawce 120 mg co 42 lub 56 dni. Na przykład, u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę za pomocą produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawce 60 mg podawanej co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg podawanej co 56 dni, a u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę podając produkt leczniczy Somatuline Autogel w dawce 90 mg co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg co 42 dni. Należy ściśle monitorować objawy po zmianie leczenia obejmującej dłuższe odstępy między dawkami. Leczenie guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET) G1 i części guzów G2 (indeks Ki67 do maksymalnie 10%) środkowej części prajelita, trzustki lub nieznanego pochodzenia, po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita, u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami. Zalecana dawka to jedno wstrzyknięcie produktu leczniczego Somatuline Autogel 120 mg podawane co 28 dni. Leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel 120 mg należy prowadzić tak długo, jak jest to konieczne w celu kontroli guza. Zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby: U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki ze względu na szeroki zakres dawek terapeutycznych lanreotydu. Pacjenci w podeszłym wieku: U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki ze względu na szeroki zakres dawek terapeutycznych lanreotydu. Dzieci i młodzież: Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności stosowania produktu leczniczego Somatuline Autogel u dzieci i młodzieży. Sposób podawania: Produkt leczniczy Somatuline Autogel należy wstrzykiwać głęboko podskórnie w górny zewnętrzny kwadrant pośladka lub w górną zewnętrzną część uda. W przypadku pacjentów, którzy otrzymują stałą dawkę produktu Somatuline Autogel oraz po odpowiednim przeszkoleniu przez pracownika służby zdrowia, produkt może być podany samodzielnie przez pacjenta lub przez przeszkoloną osobę. W przypadku samodzielnego podania leku iniekcje należy podawać w górną, zewnętrzną powierzchnię uda. Decyzję dotyczącą tego, czy pacjent może wykonywać iniekcje samodzielnie, czy powinna je podawać przeszkolona osoba, powinien podjąć pracownik służby zdrowia. Niezależnie od miejsca wykonania iniekcji, nie należy przy tym tworzyć fałdu skóry, a igłę należy wprowadzać w sposób zdecydowany, na całą jej długość, prostopadle do powierzchni skóry. Iniekcje należy podawać naprzemiennie po lewej i prawej stronie ciała. PRZECIWWSKAZANIA: Nadwrażliwość na substancję czynną, somatostatynę, pochodne peptydy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą SPECJALNE OSTRZEŻENIA I ŚRODKI OSTROŻNOŚCI DOTYCZĄCE STOSOWANIA: Kamica żółciowa i powikłania kamicy żółciowej Lanreotyd może hamować motorykę pęcherzyka żółciowego i przyczyniać się do powstawania kamieni żółciowych. Dlatego pacjenci mogą wymagać okresowego monitorowania. W przypadku długotrwałego leczenia zaleca się wykonywanie badania echograficznego pęcherzyka żółciowego przed leczeniem oraz co 6 miesięcy. Po wprowadzeniu leku do obrotu, u pacjentów leczonych lanreotydem zgłaszano przypadki komplikacji związanych z tworzeniem się kamieni żółciowych takie jak zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych i zapalenie trzustki, wymagające cholecystektomii. W przypadku podejrzenia powikłań związanych z kamicą żółciową należy przerwać stosowanie lanreotydu i wdrożyć odpowiednie leczenie. Hiperglikemia i hipoglikemia Badania farmakologiczne przeprowadzone na zwierzętach i u ludzi wykazały, że lanreotyd, podobnie jak somatostatyna i jej analogi, może hamować wydzielanie insuliny i glukagonu. W związku z tym u pacjentów leczonych lanreotydem może wystąpić hipoglikemia lub hiperglikemia. Rozpoczynając leczenie lanreotydem, należy kontrolować stężenie glukozy we krwi, a gdy dawka zostanie zmieniona należy odpowiednio zmodyfikować leczenie przeciwcukrzycowe. Niedoczynność tarczycy W trakcie leczenia lanreotydem pacjentów z akromegalią obserwowano niewielkie zmniejszenie czynności gruczołu tarczowego, chociaż wystąpienie klinicznej niedoczynności tarczycy jest rzadkie. O ile jest to wskazanie kliniczne, należy przeprowadzić badania oceniające czynność tarczycy. Bradykardia Podczas leczenia lanreotydem u pacjentów bez wcześniejszych zaburzeń kardiologicznych może dojść do zwolnienia akcji serca, które jednak nie musi prowadzić do przekroczenia progu bradykardii. U pacjentów z chorobą serca przed włączeniem lanreotydu może wystąpić bradykardia zatokowa. U pacjentów z bradykardią należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu leczenia lanreotyde. Czynność trzustki U niektórych pacjentów leczonych lanreotydem z powodu guzów neuroendokrynnych przewodu pokarmowego i trzustki obserwowano zewnątrzwydzielniczą niewydolność trzustki (ang. pancreatic exocrine insufficiency – PEI ). Objawy PEI mogą obejmować stolce tłuszczowe, luźne stolce, wzdęcia brzucha i utratę masy ciała. U pacjentów z tymi objawami należy rozważyć badania przesiewowe i odpowiednie leczenie PEI zgodnie z wytycznymi klinicznymi. Monitorowanie guza przysadki mózgowej U pacjentów z akromegalią stosowanie lanreotydu nie zwalnia z konieczności monitorowania objętości guza przysadki mózgowej. DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE: Działania niepożądane, zgłaszane w badaniach klinicznych u pacjentów z akromegalią oraz guzami neuroendokrynnymi (GEP-NET), leczonych lanreotydem, wymieniono w tabeli z podziałem na odpowiednie układy i narządy, zgodnie z następującą klasyfikacją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1 /10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Najczęściej występujące działania niepożądane podczas leczenia lanreotydem to zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (najczęściej zgłaszano biegunkę i ból brzucha, przemijający zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego), kamicę żółciową (często bezobjawową) oraz reakcje w miejscu podania (ból, guzek lub stwardnienie). Profil działań niepożądanych jest podobny przy stosowaniu tego leku we wszystkich wskazaniach. Zaburzenia układu immunologicznego: częstość nieznana: reakcje alergiczne (w tym obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja, nadwrażliwość); Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często: hipoglikemia, zmniejszenie apetytu**, hiperglikemia, cukrzyca; Zaburzenia psychiczne: niezbyt często: bezsenność*; Zaburzenia układu nerwowego: często: ból głowy, zawroty głowy, ospałość**; Zaburzenia serca: często: bradykardia zatokowa*; Zaburzenia naczyniowe: niezbyt często: uderzenia gorąca*; Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: biegunka, wolne stolce*, ból brzucha; często: nudności, wymioty, zaparcia, wzdęcia, uczucie pełności, uczucie dyskomfortu w brzuchu*, dyspepsja, biegunka tłuszczowa**; niezbyt często: nieprawidłowe zabarwienie stolca*; częstość nieznana: zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki, zapalenie trzustki; Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: bardzo często: kamica żółciowa; poszerzenie przewodów żółciowych*; częstość nieznana: zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych; Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często: łysienie, hipotrychoza*; Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: często: ból mięśniowo-szkieletowy**, ból mięśniowy**; Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: często: astenia, zmęczenie, reakcje w miejscu podania (ból, zgrubienie, stwardnienie, guzek, świąd), częstość nieznana: ropień w miejscu wstrzyknięcia; Badania diagnostyczne: często: wzrost aktywności ALAT*, nieprawidłowa aktywność AspAT*, nieprawidłowe stężenie ALAT*, wzrost stężenia bilirubiny we krwi*, wzrost stężenia glukozy we krwi*, wzrost stężenia hemoglobiny glikozylowanej*, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie aktywności enzymów trzustkowych**; niezbyt często: wzrost aktywności AspAT*, wzrost aktywności fosfatazy zasadowej we krwi*, nieprawidłowe stężenie bilirubiny we krwi*, spadek stężenia sodu we krwi* – * na podstawie badań przeprowadzonych z udziałem pacjentów z akromegalią; ** na podstawie badań przeprowadzonych z udziałem pacjentów z guzami GEP-NET; Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych: Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych, Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: +48 22 49 21 301, Faks: +48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl PODMIOT ODPOWIEDZIALNY: Ipsen Pharma, 70 rue Balard, 75015 Paris, Francja. INFORMACJI O LEKU UDZIELA: IPSEN Poland Sp. z o.o., ul. Chmielna 73, 00-801 Warszawa, tel.: (22) 653 68 00, fax: (22) 653 68 22. Numer pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 10944 (Somatuline AUTOGEL, 60 mg), 10945 (Somatuline AUTOGEL, 90 mg), 10946 (Somatuline AUTOGEL, 120 mg); KATEGORIA DOSTĘPNOŚCI: Produkt leczniczy wydawany z przepisu lekarza – Rp.; Lek umieszczony w wykazie leków refundowanych* w chorobach przewlekłych we wskazaniach: a) Akromegalia; Leczenie objawów hipersekrecji występujących w przebiegu nowotworów neuroendokrynnych: Somatuline Autogel 120 mg: cena detaliczna 5956,55 PLN; odpłatność dla pacjenta – 4,27 PLN; Somatuline Autogel 90 mg: cena detaliczna 4512,36 PLN; odpłatność dla pacjenta – 48,15 PLN; b) Leczenie guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych GEP-NET G1 i części G2 (index Ki67 do maksymalnie 10%) środkowej części prajelita, trzustki, po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita, u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami: Somatuline Autogel 120 mg: cena detaliczna 5956,55 PLN; odpłatność dla pacjenta – 0,00 PLN; Somatuline Autogel 90 mg: cena detaliczna 4512,36 PLN; odpłatność dla pacjenta – 44,95 PLN. Przed zastosowaniem należy zapoznać się z zatwierdzoną Charakterystyką Produktu Leczniczego. Data ostatniej aktualizacji Charakterystyki Produktu Leczniczego: 01.04.2025 r.*Obwieszczenie Ministra Zdrowia w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.
