Co kryje się w naszych genach?
dr Karolina Morawiec-Sławek
Katedra i Klinika Endokrynologii
Uniwersytet Jagielloński Collegium Medicum
Kobieta 50 lat
Wywiad:
- kamica nerkowa
- 2005 r. zabieg litotrypsji
- w przeszłości kilka epizodów kolki nerkowej
- przypadkowo wykryta hiperkalcemia
Badania laboratoryjne:
- wapń całkowity – 2,92 mmol/l [2,15-2,55]
- PTH – 108,7 pg/ml [15-65,0]
- kreatynina – 59.0 µmol/l
- fosfor nieorganiczny – 0,65 mmol/l
USG jamy brzusznej:
Obustronna kamica nerkowa.
Scyntygrafia przytarczyc:
Ognisko wzmożonego gromadzenia znacznika w rzucie przytarczycy
dolnej lewej oraz ektopowo położonej przytarczycy, powyżej górnego
brzegu rękojeści mostka.
ROZPOZNANIE
PIERWOTNA
NADCZYNNOŚĆ
PRZYTARCZYC
Skierowano do leczenia chirurgicznego.
W wywiadzie rodzinnym
OJCIEC
Nawracająca choroba wrzodowa:
- stan po gastrektomii
Zmarł w wieku 68 lat, z powodu „raka” trzonu trzustki w 2000 r.
BRAT
Zmarł w 1999 r., w wieku 38 lat:
- niewydolność wątroby? (WZW C),
- w wywiadzie pierwotna nadczynność przytarczyc.
Dwóch BRACI OJCA
Zmarło w wieku 37 lat – nieznana przyczyna zgonu.
Zespół MEN-1?
SIOSTRA
W 08.2012 r. diagnostyka rozsianego procesu nowotworowego do węzłów chłonnych, wątroby, nadnercza prawego, kości oraz podejrzenie ogniska pierwotnego w trzustce. W 2008 r. zabieg paratyreoidektomii z powodu pierwotnej nadczynności przytarczyc. BIOPSJA zmiany meta w wątrobie
– guz neuroendokrynny G2 (Ki 67 -15%). Zgon – 10.2012 r. w wieku 37 lat
– NZK (śpiączka wątrobowa, zespół wątrobowo-nerkowy).
MEN-1, multiple endocrine neoplasia type 1 (Zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 1)
DALSZA DIAGNOSTYKA
Scyntygrafia znakowanym analogiem somatostatyny (99MTC)
10.2012 r.:
Duże ognisko patologicznego gromadzenia znacznika
w śródbrzuszu po stronie prawej w rzucie pętli jelita cienkiego; ogniska
patologicznego gromadzenia znacznika: w trzonie i ogonie trzustki oraz w obu nadnerczach. Konieczna weryfikacja.
MR jamy brzusznej
11.2012 r.:
W zakresie ogona trzustki widoczna zmiana o wymiarach 20x15x11 mm
oraz druga w topografii kolanka dolnego dwunastnicy o wymiarach
16×13 mm. Obraz sugeruje zmiany w przebiegu schorzenia
zasadniczego – MEN 1.
EUS – biopsja guza głowy trzustki
26.11.2012 r.:
Obraz cytologiczny przemawia za rozrostem/guzem z komórek neuroendokrynnych; grupki komórek bez znaczącej atypii, dość monomorficznych, obecne w skąpokomórkowych rozmazach, wykazują ekspresję chromograniny.
Badanie genetyczne:
POTWIERDZONO
MUTACJE
W GENIE MEN 1
Pacjentkę zakwalifikowano do zabiegu operacyjnego,
na który chora NIE wyraziła zgody.
KONTROLA
2013
MR jamy brzusznej – w obrębie ogona trzustki zmiana wielkości 20x15x11 mm, druga w głowie o wymiarach 16×13 mm – obraz stabilny.
CgA 2,68 nmol/l [0,00 – 6,00]
2014
MR jamy brzusznej – stacjonarny obraz zmian w trzustce.
CgA 108,40 ng/ml [19,40 – 98,10]
2015
MR jamy brzusznej – stacjonarny obraz zmian w trzustce.
CgA 9,65 ng/ml [0-6,0]
2018
MR jamy brzusznej – stacjonarny obraz zmian w trzustce.
CgA 3,27 ng/ml [0-6,0]
06.2019
MR jamy brzusznej – stacjonarny obraz zmian w trzustce.
CgA 3,5 nmol/L [0,0 – 6,0]
[68Ga]GaDOTA-TATE PET/CT
10.2019 r.:
Badaniem z analogiem somatostatyny znakowanym Ga-68
uwidoczniono patologiczną ekspresję receptorów dla somatostatyny:
– w topografii ogona trzustki wielkości 27×24 mm oraz w głowie
trzustki wielkości 25×20 mm wg PET Krenning score 4,
– w tkance tłuszczowej wzdłuż krzywizny mniejszej żołądka
(bez odpowiadających struktur w TK) średnicy do 12 mm wg PET
Krenning score 4 – zmiana niejednoznaczna,
– w topografii więzadła wątrobowo-dwunastniczego średnicy 20 mm
wg PET Krenning score 4 – meta NEN do węzła chłonnego?
Pacjentka nadal nie decyduje się na proponowane wielokrotnie leczenie operacyjne.
Konsylium wielospecjalistyczne
(Tumor Board)
Zastosowanie Somatuline® Autogel® 120 mg co 28 dni
u pacjentów bez resekcji ogniska pierwotnego
umożliwia kontrolę wzrostu guza.
Redukcja ryzyka progresji o 53%.
HR 0,47 (95% CI: 0,27-0,84)
Caplin M. et al.; Lanreotide in Metastatic Enteropancreatic Neuroendocrine Tumors. New Engl J Med 2014;371(3):224-33
KONTROLA
MR jamy brzusznej
11.2021 r.:
W ogonie trzustki i wyrostku haczykowym, widoczne są ogniska wielkości
odpowiednio 26x18x12 mm i 20x13x12 mm, o wysokim sygnale – jak w guzach
endokrynnych, ponadto w głowie trzustki wyodrębnia się kolejne ognisko wielkości
28x30x20 mm o odmiennej morfologii sygnału – obraz sugeruje ognisko npl o
wyższym stopniu złośliwości – morfologicznie podobne do adenocarcinoma.
[18F]FDG-PET/CT
12.2021 r.:
Aktywny metabolicznie obszar w topografii głowy trzustki,
średnicy wg PET 21 mm, SUV max 5,6.
Konsylium wielospecjalistyczne (Tumor Board)
01.2022 r.:
Wstępnie zakwalifikowano do całkowitej resekcji trzustki.
Utrzymano leczenie Somatuline® Autogel® 120 mg.
Zastosowanie Somatuline® Autogel® 120 mg co 28 dni
u pacjentów z NET trzustki umożliwia redukcję ryzyka progresji o 42%
HR 0,58 (95% CI: 0,32;1,04)
Caplin M et al. NEJM 2014;371(3):224-33 and supplementary appendix.
KONTROLA
Pacjentka wstępnie wyraziła zgodę na proponowany zabieg.
EUS
03.2022 r.:
W głowie trzustki dobrze odgraniczona zmiana hypoechogeniczna, wielkości
27×27 mm z drobnymi zwapnieniami, bez cech naciekania okolicznych naczyń.
W ogonie trzustki stwierdzono zmianę torbielowato-litą hypoechogeniczną
wielkości 20×15 mm bez naciekania okolicznych naczyń, pęcherzyk żółciowy
cienkościenny, zawierający liczne różnej wielkości złogi.
Biopsja
03.2022 r.:
Rozrost komórek neuroendokrynnych, chromogranina (+), synaptofizyna (+),
CD56(+), Ki-67- 5%.
[68Ga]GaDOTA-TATE PET/CT
09.2022 r.:
Progresja, nowe ognisko w segm. II wątroby.
Pacjentka zdecydowała się na zabieg operacyjny.
ZABIEG OPERACYJNY
11.2022 r.:
Resekcja zmiany przerzutowej segmentu II wątroby. Wycięto w bloku
całą trzustkę wraz z dwunastnicą i śledzioną oraz regionalnymi węzłami
chłonnymi grup 8-14, 16-18. Zabieg makroskopowo radykalny.
NET trzustki, G2
pT2(m) N1 M1a
LVI1 Pn1 R0
Wynik badania histopatologicznego:
Nowotwór neuroendokrynny trzustki, G2, wieloogniskowy;
w głowie trzustki dwa guzy średnicy 29 i 16 mm, w trzonie jeden guz średnicy 17 mm.
Komórki guza wykazują ekspresję chromograniny i synaptofizyny.
Ekspresja SSTR: silna. Indeks proliferacyjny Ki-67 ok. 5%.
Liczba figur podziału: 1 mitoza/2 mm2.
Widoczne drobne ogniska martwicy, naciekanie tkanki tłuszczowej, cechy inwazji
naczyń i nerwów.
Linie cięcia operacyjnego, wolne są od utkania nowotworu.
W materiale zasadniczym znaleziono dwadzieścia sześć węzłów chłonnych, w obrębie
jednego z nich widoczny jest przerzut nowotworu (1/26).
Na terenie miąższu wątroby utkanie nowotworu o morfologii, średnica zmiany 8 mm,
margines na szerokości 7 mm.
Pacjentka po operacji czuje się dobrze.
Przygotowano na podstawie case study przygotowanego i wygłoszonego przez dr Karolinę Morawiec-Sławek w grudniu 2022 r.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych:
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Działania niepożądane można zgłaszać za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, adres www: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.
Somatuline AUTOGEL, 60 mg, 90 mg, 120 mg (Lanreotyd), roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce; SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY: Lanreotyd 60 mg, 90 mg, 120 mg (w postaci lanreotydu octanu). Każda ampułko-strzykawka zawiera przesycony roztwór lanreotydu octanu w postaci zasady, o stężeniu odpowiadającym 0,246 mg lanreotydu na 1 mg roztworu, co zapewnia rzeczywistą dawkę lanreotydu w jednej iniekcji wynoszącą odpowiednio 60 mg, 90 mg lub 120 mg. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA: Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Biały do jasnożółtego, lepki, przesycony roztwór. WSKAZANIA DO STOSOWANIA: – w długotrwałym leczeniu chorych na akromegalię, gdy stężenie krążącego hormonu wzrostu (GH) i (lub) insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1) pozostają nieprawidłowe po operacji i (lub) radioterapii oraz u pacjentów, u których nie jest możliwe przeprowadzenie operacji chirurgicznej i (lub) zastosowanie radioterapii. Celem postępowania terapeutycznego w akromegalii jest obniżenie …
stężeń GH i IGF-1, i o ile jest to możliwe, doprowadzenie ich do wartości prawidłowych; – w leczeniu objawów związanych z akromegalią; – w leczeniu guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET) G1 i części guzów G2 (indeks Ki67 do maksymalnie 10%) środkowej części prajelita, trzustki lub nieznanego pochodzenia, po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita, u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami; – w leczeniu objawów związanych z guzami neuroendokrynnymi. DAWKOWANIE I SPOSÓB PODAWANIA: Produkt leczniczy Somatuline Autogel dostępny jest w trzech dawkach: 60 mg, 90 mg i 120 mg lanreotydu. Akromegalia: Zalecana dawka początkowa wynosi od 60 do 120 mg podawana co 28 dni. Następnie należy dostosować dawkę leku w zależności od odpowiedzi pacjenta (mierzonej złagodzeniem objawów i (lub) obniżeniem stężeń GH i (lub) IGF-1). W przypadku nieuzyskania pożądanej odpowiedzi, dawkę leku można zwiększyć. Dawkę można zwiększyć, jeśli stężenie GH przekracza 2,5 ng/ml. W przypadku stężeń GH w zakresie od 2,5 ng/ml do 1 ng/ml, dawkę można utrzymać, jeśli zależny od wieku poziom IGF-1 jest prawidłowy. W przypadku uzyskania całkowitej kontroli ( obniżenie stężenia GH poniżej 1 ng/ml, normalizacja stężenia IGF-1 i (lub) ustąpienie objawów) dawkę leku można zmniejszyć. U pacjentów, u których analog somatostatyny zapewnia dobrą kontrolę objawów choroby, produkt leczniczy Somatuline Autogel można wstrzykiwać w dawce 120 mg co 42 lub56 dni. Na przykład, u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę za pomocą produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawce 60 mg podawanej co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg podawanej co 56 dni, a u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę podając produkt leczniczy Somatuline Autogel w dawce 90 mg co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg co 42 dni. Długoterminowe monitorowanie objawów oraz stężeń GH i IGF-1 należy prowadzić zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Leczenie objawów związanych z guzami neuroendokrynnymi Zalecana dawka początkowa wynosi od 60 do 120 mg podawana co 28 dni. Następnie należy dostosować dawkę indywidualnie w zależności od stopnia ustąpienia objawów. Maksymalna zalecana dawka to 120 mg co 28 dni. U pacjentów, u których analog somatostatyny zapewnia dobrą kontrolę objawów choroby, produkt leczniczy Somatuline Autogel można wstrzykiwać w dawce 120 mg co 42 lub 56 dni. Na przykład, u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę za pomocą produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawce 60 mg podawanej co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg podawanej co 56 dni, a u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę podając produkt leczniczy Somatuline Autogel w dawce 90 mg co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg co 42 dni. Należy ściśle monitorować objawy po zmianie leczenia obejmującej dłuższe odstępy między dawkami. Leczenie guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET) G1 i części guzów G2 (indeks Ki67 do maksymalnie 10%) środkowej części prajelita, trzustki lub nieznanego pochodzenia, po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita, u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami. Zalecana dawka to jedno wstrzyknięcie produktu leczniczego Somatuline Autogel 120 mg podawane co 28 dni. Leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel 120 mg należy prowadzić tak długo, jak jest to konieczne w celu kontroli guza. Zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby: U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki ze względu na szeroki zakres dawek terapeutycznych lanreotydu. Pacjenci w podeszłym wieku: U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki ze względu na szeroki zakres dawek terapeutycznych lanreotydu. Dzieci i młodzież: Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności stosowania produktu leczniczego Somatuline Autogel u dzieci i młodzieży. Sposób podawania: Produkt leczniczy Somatuline Autogel należy wstrzykiwać głęboko podskórnie w górny zewnętrzny kwadrant pośladka lub w górną zewnętrzną część uda. W przypadku pacjentów, którzy otrzymują stałą dawkę produktu Somatuline Autogel oraz po odpowiednim przeszkoleniu przez pracownika służby zdrowia, produkt może być podany samodzielnie przez pacjenta lub przez przeszkoloną osobę. W przypadku samodzielnego podania leku iniekcje należy podawać w górną, zewnętrzną powierzchnię uda. Decyzję dotyczącą tego, czy pacjent może wykonywać iniekcje samodzielnie, czy powinna je podawać przeszkolona osoba, powinien podjąć pracownik służby zdrowia. Niezależnie od miejsca wykonania iniekcji, nie należy przy tym tworzyć fałdu skóry, a igłę należy wprowadzać w sposób zdecydowany, na całą jej długość, prostopadle do powierzchni skóry. Iniekcje należy podawać naprzemiennie po lewej i prawej stronie ciała. PRZECIWWSKAZANIA: Nadwrażliwość na substancję czynną, somatostatynę, pochodne peptydy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą SPECJALNE OSTRZEŻENIA I ŚRODKI OSTROŻNOŚCI DOTYCZĄCE STOSOWANIA: Kamica żółciowa i powikłania kamicy żółciowej Lanreotyd może hamować motorykę pęcherzyka żółciowego i przyczyniać się do powstawania kamieni żółciowych. Dlatego pacjenci mogą wymagać okresowego monitorowania. W przypadku długotrwałego leczenia zaleca się wykonywanie badania echograficznego pęcherzyka żółciowego przed leczeniem oraz co 6 miesięcy. Po wprowadzeniu leku do obrotu, u pacjentów leczonych lanreotydem zgłaszano przypadki komplikacji związanych z tworzeniem się kamieni żółciowych takie jak zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych i zapalenie trzustki, wymagające cholecystektomii. W przypadku podejrzenia powikłań związanych z kamicą żółciową należy przerwać stosowanie lanreotydu i wdrożyć odpowiednie leczenie. Hiperglikemia i hipoglikemia Badania farmakologiczne przeprowadzone na zwierzętach i u ludzi wykazały, że lanreotyd, podobnie jak somatostatyna i jej analogi, może hamować wydzielanie insuliny i glukagonu. W związku z tym u pacjentów leczonych lanreotydem może wystąpić hipoglikemia lub hiperglikemia. Rozpoczynając leczenie lanreotydem, należy kontrolować stężenie glukozy we krwi, a gdy dawka zostanie zmieniona należy odpowiednio zmodyfikować leczenie przeciwcukrzycowe. Niedoczynność tarczycy W trakcie leczenia lanreotydem pacjentów z akromegalią obserwowano niewielkie zmniejszenie czynności gruczołu tarczowego, chociaż wystąpienie klinicznej niedoczynności tarczycy jest rzadkie. O ile jest to wskazanie kliniczne, należy przeprowadzić badania oceniające czynność tarczycy. Bradykardia Podczas leczenia lanreotydem u pacjentów bez wcześniejszych zaburzeń kardiologicznych może dojść do zwolnienia akcji serca, które jednak nie musi prowadzić do przekroczenia progu bradykardii. U pacjentów z chorobą serca przed włączeniem lanreotydu może wystąpić bradykardia zatokowa. U pacjentów z bradykardią należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu leczenia lanreotyde. Czynność trzustki U niektórych pacjentów leczonych lanreotydem z powodu guzów neuroendokrynnych przewodu pokarmowego i trzustki obserwowano zewnątrzwydzielniczą niewydolność trzustki (ang. pancreatic exocrine insufficiency – PEI ). Objawy PEI mogą obejmować stolce tłuszczowe, luźne stolce, wzdęcia brzucha i utratę masy ciała. U pacjentów z tymi objawami należy rozważyć badania przesiewowe i odpowiednie leczenie PEI zgodnie z wytycznymi klinicznymi. Monitorowanie guza przysadki mózgowej U pacjentów z akromegalią stosowanie lanreotydu nie zwalnia z konieczności monitorowania objętości guza przysadki mózgowej. DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE: Działania niepożądane, zgłaszane w badaniach klinicznych u pacjentów z akromegalią oraz guzami neuroendokrynnymi (GEP-NET), leczonych lanreotydem, wymieniono w tabeli z podziałem na odpowiednie układy i narządy, zgodnie z następującą klasyfikacją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1 /10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Najczęściej występujące działania niepożądane podczas leczenia lanreotydem to zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (najczęściej zgłaszano biegunkę i ból brzucha, przemijający zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego), kamicę żółciową (często bezobjawową) oraz reakcje w miejscu podania (ból, guzek lub stwardnienie). Profil działań niepożądanych jest podobny przy stosowaniu tego leku we wszystkich wskazaniach. Zaburzenia układu immunologicznego: częstość nieznana: reakcje alergiczne (w tym obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja, nadwrażliwość); Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często: hipoglikemia, zmniejszenie apetytu**, hiperglikemia, cukrzyca; Zaburzenia psychiczne: niezbyt często: bezsenność*; Zaburzenia układu nerwowego: często: ból głowy, zawroty głowy, ospałość**; Zaburzenia serca: często: bradykardia zatokowa*; Zaburzenia naczyniowe: niezbyt często: uderzenia gorąca*; Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: biegunka, wolne stolce*, ból brzucha; często: nudności, wymioty, zaparcia, wzdęcia, uczucie pełności, uczucie dyskomfortu w brzuchu*, dyspepsja, biegunka tłuszczowa**; niezbyt często: nieprawidłowe zabarwienie stolca*; częstość nieznana: zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki, zapalenie trzustki; Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: bardzo często: kamica żółciowa; poszerzenie przewodów żółciowych*; częstość nieznana: zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych; Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często: łysienie, hipotrychoza*; Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: często: ból mięśniowo-szkieletowy**, ból mięśniowy**; Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: często: astenia, zmęczenie, reakcje w miejscu podania (ból, zgrubienie, stwardnienie, guzek, świąd), częstość nieznana: ropień w miejscu wstrzyknięcia; Badania diagnostyczne: często: wzrost aktywności ALAT*, nieprawidłowa aktywność AspAT*, nieprawidłowe stężenie ALAT*, wzrost stężenia bilirubiny we krwi*, wzrost stężenia glukozy we krwi*, wzrost stężenia hemoglobiny glikozylowanej*, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie aktywności enzymów trzustkowych**; niezbyt często: wzrost aktywności AspAT*, wzrost aktywności fosfatazy zasadowej we krwi*, nieprawidłowe stężenie bilirubiny we krwi*, spadek stężenia sodu we krwi* – * na podstawie badań przeprowadzonych z udziałem pacjentów z akromegalią; ** na podstawie badań przeprowadzonych z udziałem pacjentów z guzami GEP-NET; Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych: Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych, Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: +48 22 49 21 301, Faks: +48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl PODMIOT ODPOWIEDZIALNY: Ipsen Pharma, 70 rue Balard, 75015 Paris, Francja. INFORMACJI O LEKU UDZIELA: IPSEN Poland Sp. z o.o., ul. Chmielna 73, 00-801 Warszawa, tel.: (22) 653 68 00, fax: (22) 653 68 22. Numer pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 10944 (Somatuline AUTOGEL, 60 mg), 10945 (Somatuline AUTOGEL, 90 mg), 10946 (Somatuline AUTOGEL, 120 mg); KATEGORIA DOSTĘPNOŚCI: Produkt leczniczy wydawany z przepisu lekarza – Rp.; Lek umieszczony w wykazie leków refundowanych* w chorobach przewlekłych we wskazaniach: a) Akromegalia; Leczenie objawów hipersekrecji występujących w przebiegu nowotworów neuroendokrynnych: Somatuline Autogel 120 mg: cena detaliczna 5956,55 PLN; odpłatność dla pacjenta – 4,27 PLN; Somatuline Autogel 90 mg: cena detaliczna 4512,36 PLN; odpłatność dla pacjenta – 48,15 PLN; b) Leczenie guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych GEP-NET G1 i części G2 (index Ki67 do maksymalnie 10%) środkowej części prajelita, trzustki, po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita, u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami: Somatuline Autogel 120 mg: cena detaliczna 5956,55 PLN; odpłatność dla pacjenta – 0,00 PLN; Somatuline Autogel 90 mg: cena detaliczna 4512,36 PLN; odpłatność dla pacjenta – 44,95 PLN. Przed zastosowaniem należy zapoznać się z zatwierdzoną Charakterystyką Produktu Leczniczego. Data ostatniej aktualizacji Charakterystyki Produktu Leczniczego: 01.04.2025 r.*Obwieszczenie Ministra Zdrowia w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.
