4 października, 2022
9 minutes

Łamigłówki zebry: diagnostyka i terapia PTHrP-oma

Łamigłówki zebry:
diagnostyka i terapia PTHrP-oma

Dr Ewa Zalewska,
Klinika Endokrynologii
i Chorób Wewnętrznych GUMed

Pacjent w diagnostyce NET

~50% pacjentów ma postawione inne rozpoznanie zanim zostaje zdiagnozowany NET

Dla 34% pacjentów postawienie diagnozy NET trwa ≥ 5 lat

Objawy związane z NET mogą występować przez długi czas zanim pacjent otrzyma właściwą diagnozę

Singh S, et al. J Glob Oncol. 2016;3(1):43 53; Wolin EM, et al. Pancreas 2017;46:639-647.

Kiedy słyszysz tętent kopyt, spodziewasz się koni,…

…lecz nie możesz wykluczyć zebr.

Kobieta, 35 lat

objawy przez ok. 2 lata:

Niespecyficzne dolegliwości bólowe brzucha, utrata masy ciała

Nudności, wymioty, ogólne osłabienie

Zaburzenia zachowania pod postacią rozdrażnienia, przewlekłego zmęczenia i obniżonego nastroju

diagnostyka trwała ponad 27 miesięcy!

USG jamy brzusznej
(05.2016 r.)

Kolonoskopia
(05.2017 r.)

Gastroskopia
(09.2018 r.)

CT głowy
(09.2018 r.)

wyniki prawidłowe

Sugerowano:

depresję

zespół jelita drażliwego

Syndrom Dorosłych
Dzieci Alkoholików

konieczność obserwacji w kierunku schizofrenii

dalsza diagnostyka

USG jamy brzusznej (09.2018 r.):
liczne, niejednorodne zmiany ogniskowe w wątrobie do 4 cm.

TK jamy brzusznej (09.2018 r.):

  • zmiana w ogonie trzustki ok. 20 mm;
  • patologiczne węzły chłonne; największy 35×23 mm;
  • liczne zmiany wtórne wątroby; największy wym. 70x30x40 mm

hospitalizacja w szpitalu powiatowym

Oligobiopsja zmiany ogniskowej wątroby (10.2018 r.)

Rozpoznanie:

Badania biochemiczne:
Ca2+ – 20 mg/dl

wykryte przypadkowo w toku kwalifikacji do włączenia leczenia żywieniowego!

Po wdrożeniu leczenia hiperkalcemii (płynoterapia, FSD, sterydoterapia, pamidronian disodowy) uzyskano obniżenie stężenia wapnia do 12 mg/dl

Klinika Endokrynologii i Chorób Wewnętrznych GUMed

PTH niezależna hiperkalcemia –
stężenie w surowicy:

PTH — < 3 pg/ml (N: 4,6 – 58,1);
PTHrP – 38 pmol/l (N: <1,3 pmol /l);

Scyntygrafia (99mTc HYNICTOC 585MBq):
wysoka ekspresja receptora somatostatyny
zarówno w guzie pierwotnym jak i przerzutach
(Krenning 4).

leczenie

Włączono do leczenia

SOMATULINE® AUTOGEL®

4 cykle terapii radioizotopowej opartej na analogach somatostatyny (PRRT)
(11.2018 r. – 08.2019 r.)

Leczenie operacyjne (10.01.2019 r.):
resekcja ogniska pierwotnego ogona trzustki z częścią trzonu oraz ablacja falami radiowymi wysokiej częstotliwości (RFA) zmian w wątrobie.

efekty terapii

Wykres stężenia Ca2+ oraz PTHrP podczas leczenia

Ca2+ – wapń, LAN – lanreotyd , LRL – lower reference limit dolna granica normy; NR – normal range prawidłowy zakres; PAM – pamidronian disodowy , PRRT – celowana terapia radioizotopowa analogami somatostatyny , PTH – parathormon, PTHrP – peptyd podobny do parathormonu, URL – upper reference limit górna granica normy; ZA – kwas zoledronowy.
Wykres przygotowany przez dr Ewę Zalewską.

efekty leczenia w TK jamy brzusznej

Zdjęcia umieszczone za zgodą pacjentki.

dalsze leczenie endokrynologiczne

Remisja choroby na terapii Somatuline® Autogel® 120 mg co 28 dni przez 30 miesięcy.

07.2021 r. – stopniowy nawrót objawów ze wzrostem stężenia wapnia i PTHrP w surowicy.

03.2022 r. rozpoczęto chemioterapię CAPTEM (kapecytabina 600 mg/m2; temozolomid 150 mg/m2) ponownie uzyskując remisję choroby.

Wykres stężenia Ca2+ oraz PTHrP podczas leczenia

Ca2+ – wapń, LAN – lanreotyd , LRL – lower reference limit dolna granica normy; NR – normal range prawidłowy zakres; PAM – pamidronian disodowy , PRRT – celowana terapia radioizotopowa analogami somatostatyny , PTH – parathormon, PTHrP – peptyd podobny do parathormonu, URL – upper reference limit górna granica normy; ZA – kwas zoledronowy.
Wykres przygotowany przez dr Ewę Zalewską.

hiperkalcemia nowotworowa

  • wytwarzanie przez nowotwór peptydu podobnego do PTH (PTHrP);
  • lokalna osteoliza;
  • wzrost aktywności 1α-hydroksylazy i podwyższone stężenie 1,25(OH)2D;
  • pierwotna nadczynność przytarczyc (zespół MEN-1).

Objawy hiperkalcemii:

  • ogólne osłabienie,
  • problemy z koncentracją,
  • zwiększone pragnienie,
  • polidypsja, poliuria,
  • zaparcia,
  • brak apetytu,
  • ból brzucha,
  • nudności,
  • wymioty,
  • osłabienie mięśni,
  • uczucie zmęczenia,
  • senność lub nawet śpiączka,
  • kamica układu moczowego,
  • wapnica nerek,
  • ostre zapalenie trzustki,
  • osteoporoza /złamania,
  • niedokrwistość,
  • nadciśnienie tętnicze.

https://podyplomie.pl/wiedza/wielkainterna/1265,hiperkalcemia

podsumowanie

  • Wytwarzanie przez nowotwór PTHrP jest niezwykle rzadkie
  • Proporcje kobiet do mężczyzn ok. 1:1 (♀30, ♂27)
  • średnia wieku 49 lat (od 20 do 77 lat)
  • ¾ przypadków – ognisko pierwotne w trzustce
  • ¼ przypadków – lokalizacja pierwotna nieznana, jelito grube, żołądek
  • przerzuty odległe w momencie diagnozy 86% (49/57)
  • Stopień złośliwości hist.-pat.: G1 (52%), G2 (33%), G3 (15%)
  • 44% (25/57) wydzielanie przez NEN równocześnie innej substancji czynnej

wyniki przeglądu literatury – leczenie

Leczenie hiperkalcemii:

  • płynoterapia, diuretyki pętlowe, sterydy, bisfosfoniany, denosumab, kalcytonina.

Leczenie choroby podstawowej:

  • Somatuline Autogel 120 mg
  • PRRT
  • Operacja ogniska pierwotnego
  • Redukcja masy guza: embolizacja tętnicy wątrobowej i śledzionowej, RFA lub ablacja alkoholowa zmian w wątrobie,
  • Chemioterapia: streptozocyna, doksorubicyna, karboplatyna, 5-fluorouracyl, pliamycyna, paklitaksel, cysplatyna;
  • Interferon alfa.

Brak osobnych wytycznych dotyczących leczenia.

Na podstawie przeglądu literatury PubMed (czerwiec 2022)

Wytyczne ENETS rekomendują preferencyjne zastosowanie Somatuline® Autogel® jako terapii pierwszego rzutu w przypadku nowotworów trzustki i środkowego odcinka prajelita, nowotworów G1 i G2 (Ki67 <10%) zarówno przy wysokim (>25%), jak i niskim stopniu zajęcia wątroby.

Pierwotna lokalizacja guzaŚrodkowy odcinek prajelitaTrzustka
Stopień różnicowania histologicznego guzaG1G2
(Ki67 <10%)
G1G2
(Ki67 <10%)
Stopień zajęcia wątrobyNiskiWysoki (>25%)NiskiWysoki (>25%)NiskiWysoki (>25%)NiskiWysoki (>25%)
Warunki preferencyjnego stosowania jako terapii pierwszego rzutu przy zaawansowanym NENSomatuline®
Autogel®
oktreotyd LAR

Na podstawie: Pavel M. et al. 2016.

Somatuline® Autogel® w NET trzustki – kontrola wzrostu guza

Przeżycie wolne od progresji (PFS) uległo poprawie vs placebo
u pacjentów z GEP NET, niezależnie od lokalizacji guza i jego stopnia zróżnicowania histologicznego,
a także niezależnie od stopnia zajęcia wątroby.

Lokalizacja guza
(GEP-NET)
NET trzustki
Ryzyko progresji obniżone o 42%
HR 0,58 (95% CI: 0,32, 1,04)
NET środkowej części prajelita
Ryzyko progresji obniżone o 65%
HR 0,35 (95% CI: 0,16, 0,80)
Stopień zajęcia wątroby≤25%
Ryzyko progresji obniżone o 66%
HR 0,34 (95% CI: 0,18, 0,62)
>25%
Ryzyko progresji obniżone o 55%
HR 0,45 (95% CI: 0,23, 0,88)
Stopień zróżnicowania
histologicznego guza
(1 i 2 (Ki67 <10%))
G1
Ryzyko progresji obniżone o 57%
HR 0,43 (95% CI: 0,25, 0,74)
G2 (Ki67 <10%)
Ryzyko progresji obniżone o 55%
HR 0,45 (95% CI: 0,22, 0,91)

Caplin M et al. NEJM 2014;371(3):224 33 and supplementary appendix.

PFS w przypadku NET trzustki

(CLARINET OLE/rozszerzenie badania CLARINET)

* Populacja ITT obejmowała wszystkich pacjentów poddanych randomizacji w badaniu głównym (niezależnie od tego, czy kontynuowali leczenie w ramach OLE).
1. Caplin et al. N Engl J Med 371(3), 224 233 (2014). CI – przedział ufności; ITT – zamiar leczenia; LAN – lanreotyd autogel 120 mg; LAN-LAN – LAN w badaniu głównym i OLE; NET – guz neuroendokrynny ; OLE – badanie kontynuacyjne prowadzone metodą otwartej próby; PBO – placebo; PBO-LAN – placebo w badaniu głównym i LAN w OLE; PD – progresja choroby; PFS – przeżycie wolne od progresji choroby
Caplin, M.E., Pavel, M., Phan, A.T. et al. Endocrine (2020). https://doi.org/10.1007/s12020-020-02475-2

Przygotowano na podstawie Case study wygłoszonego 01 lipca 2022 r. przez dr Ewę Zalewską podczas konferencji: XXVI Kurs Kształcenia Ustawicznego z Endokrynologii, Diabetologii i Chorób Metabolicznych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych:

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Działania niepożądane można zgłaszać za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, adres www: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.

Somatuline AUTOGEL, 60 mg, 90 mg, 120 mg (Lanreotyd), roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce; SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY: Lanreotyd 60 mg, 90 mg, 120 mg (w postaci lanreotydu octanu). Każda ampułko-strzykawka zawiera przesycony roztwór lanreotydu octanu w postaci zasady, o stężeniu odpowiadającym 0,246 mg lanreotydu na 1 mg roztworu, co zapewnia rzeczywistą dawkę lanreotydu w jednej iniekcji wynoszącą odpowiednio 60 mg, 90 mg lub 120 mg. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA: Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Biały do jasnożółtego, lepki, przesycony roztwór. WSKAZANIA DO STOSOWANIA: – w długotrwałym leczeniu chorych na akromegalię, gdy stężenie krążącego hormonu wzrostu (GH) i (lub) insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1) pozostają nieprawidłowe po operacji i (lub) radioterapii oraz u pacjentów, u których nie jest możliwe przeprowadzenie operacji chirurgicznej i (lub) zastosowanie radioterapii. Celem postępowania terapeutycznego w akromegalii jest obniżenie …

stężeń GH i IGF-1, i o ile jest to możliwe, doprowadzenie ich do wartości prawidłowych; – w leczeniu objawów związanych z akromegalią; – w leczeniu guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET) G1 i części guzów G2 (indeks Ki67 do maksymalnie 10%) środkowej części prajelita, trzustki lub nieznanego pochodzenia, po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita, u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami; – w leczeniu objawów związanych z guzami neuroendokrynnymi. DAWKOWANIE I SPOSÓB PODAWANIA: Produkt leczniczy Somatuline Autogel dostępny jest w trzech dawkach: 60 mg, 90 mg i 120 mg lanreotydu. Akromegalia: Zalecana dawka początkowa wynosi od 60 do 120 mg podawana co 28 dni. Następnie należy dostosować dawkę leku w zależności od odpowiedzi pacjenta (mierzonej złagodzeniem objawów i (lub) obniżeniem stężeń GH i (lub) IGF-1). W przypadku nieuzyskania pożądanej odpowiedzi, dawkę leku można zwiększyć. Dawkę można zwiększyć, jeśli stężenie GH przekracza 2,5 ng/ml. W przypadku stężeń GH w zakresie od 2,5 ng/ml do 1 ng/ml, dawkę można utrzymać, jeśli zależny od wieku poziom IGF-1 jest prawidłowy. W przypadku uzyskania całkowitej kontroli ( obniżenie stężenia GH poniżej 1 ng/ml, normalizacja stężenia IGF-1 i (lub) ustąpienie objawów) dawkę leku można zmniejszyć. U pacjentów, u których analog somatostatyny zapewnia dobrą kontrolę objawów choroby, produkt leczniczy Somatuline Autogel można wstrzykiwać w dawce 120 mg co 42 lub56 dni. Na przykład, u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę za pomocą produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawce 60 mg podawanej co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg podawanej co 56 dni, a u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę podając produkt leczniczy Somatuline Autogel w dawce 90 mg co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg co 42 dni. Długoterminowe monitorowanie objawów oraz stężeń GH i IGF-1 należy prowadzić zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Leczenie objawów związanych z guzami neuroendokrynnymi Zalecana dawka początkowa wynosi od 60 do 120 mg podawana co 28 dni. Następnie należy dostosować dawkę indywidualnie w zależności od stopnia ustąpienia objawów. Maksymalna zalecana dawka to 120 mg co 28 dni. U pacjentów, u których analog somatostatyny zapewnia dobrą kontrolę objawów choroby, produkt leczniczy Somatuline Autogel można wstrzykiwać w dawce 120 mg co 42 lub 56 dni. Na przykład, u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę za pomocą produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawce 60 mg podawanej co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg podawanej co 56 dni, a u pacjentów, u których uzyskano dobrą kontrolę podając produkt leczniczy Somatuline Autogel w dawce 90 mg co 28 dni, można kontynuować leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel w dawce 120 mg co 42 dni. Należy ściśle monitorować objawy po zmianie leczenia obejmującej dłuższe odstępy między dawkami. Leczenie guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET) G1 i części guzów G2 (indeks Ki67 do maksymalnie 10%) środkowej części prajelita, trzustki lub nieznanego pochodzenia, po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita, u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami. Zalecana dawka to jedno wstrzyknięcie produktu leczniczego Somatuline Autogel 120 mg podawane co 28 dni. Leczenie produktem leczniczym Somatuline Autogel 120 mg należy prowadzić tak długo, jak jest to konieczne w celu kontroli guza. Zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby: U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki ze względu na szeroki zakres dawek terapeutycznych lanreotydu. Pacjenci w podeszłym wieku: U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki ze względu na szeroki zakres dawek terapeutycznych lanreotydu. Dzieci i młodzież: Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności stosowania produktu leczniczego Somatuline Autogel u dzieci i młodzieży. Sposób podawania: Produkt leczniczy Somatuline Autogel należy wstrzykiwać głęboko podskórnie w górny zewnętrzny kwadrant pośladka lub w górną zewnętrzną część uda. W przypadku pacjentów, którzy otrzymują stałą dawkę produktu Somatuline Autogel oraz po odpowiednim przeszkoleniu przez pracownika służby zdrowia, produkt może być podany samodzielnie przez pacjenta lub przez przeszkoloną osobę. W przypadku samodzielnego podania leku iniekcje należy podawać w górną, zewnętrzną powierzchnię uda. Decyzję dotyczącą tego, czy pacjent może wykonywać iniekcje samodzielnie, czy powinna je podawać przeszkolona osoba, powinien podjąć pracownik służby zdrowia. Niezależnie od miejsca wykonania iniekcji, nie należy przy tym tworzyć fałdu skóry, a igłę należy wprowadzać w sposób zdecydowany, na całą jej długość, prostopadle do powierzchni skóry. Iniekcje należy podawać naprzemiennie po lewej i prawej stronie ciała. PRZECIWWSKAZANIA: Nadwrażliwość na substancję czynną, somatostatynę, pochodne peptydy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą SPECJALNE OSTRZEŻENIA I ŚRODKI OSTROŻNOŚCI DOTYCZĄCE STOSOWANIA: Kamica żółciowa i powikłania kamicy żółciowej Lanreotyd może hamować motorykę pęcherzyka żółciowego i przyczyniać się do powstawania kamieni żółciowych. Dlatego pacjenci mogą wymagać okresowego monitorowania. W przypadku długotrwałego leczenia zaleca się wykonywanie badania echograficznego pęcherzyka żółciowego przed leczeniem oraz co 6 miesięcy. Po wprowadzeniu leku do obrotu, u pacjentów leczonych lanreotydem zgłaszano przypadki komplikacji związanych z tworzeniem się kamieni żółciowych takie jak zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych i zapalenie trzustki, wymagające cholecystektomii. W przypadku podejrzenia powikłań związanych z kamicą żółciową należy przerwać stosowanie lanreotydu i wdrożyć odpowiednie leczenie. Hiperglikemia i hipoglikemia Badania farmakologiczne przeprowadzone na zwierzętach i u ludzi wykazały, że lanreotyd, podobnie jak somatostatyna i jej analogi, może hamować wydzielanie insuliny i glukagonu. W związku z tym u pacjentów leczonych lanreotydem może wystąpić hipoglikemia lub hiperglikemia. Rozpoczynając leczenie lanreotydem, należy kontrolować stężenie glukozy we krwi, a gdy dawka zostanie zmieniona należy odpowiednio zmodyfikować leczenie przeciwcukrzycowe. Niedoczynność tarczycy W trakcie leczenia lanreotydem pacjentów z akromegalią obserwowano niewielkie zmniejszenie czynności gruczołu tarczowego, chociaż wystąpienie klinicznej niedoczynności tarczycy jest rzadkie. O ile jest to wskazanie kliniczne, należy przeprowadzić badania oceniające czynność tarczycy. Bradykardia Podczas leczenia lanreotydem u pacjentów bez wcześniejszych zaburzeń kardiologicznych może dojść do zwolnienia akcji serca, które jednak nie musi prowadzić do przekroczenia progu bradykardii. U pacjentów z chorobą serca przed włączeniem lanreotydu może wystąpić bradykardia zatokowa. U pacjentów z bradykardią należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu leczenia lanreotyde. Czynność trzustki U niektórych pacjentów leczonych lanreotydem z powodu guzów neuroendokrynnych przewodu pokarmowego i trzustki obserwowano zewnątrzwydzielniczą niewydolność trzustki (ang. pancreatic exocrine insufficiency – PEI ). Objawy PEI mogą obejmować stolce tłuszczowe, luźne stolce, wzdęcia brzucha i utratę masy ciała. U pacjentów z tymi objawami należy rozważyć badania przesiewowe i odpowiednie leczenie PEI zgodnie z wytycznymi klinicznymi. Monitorowanie guza przysadki mózgowej U pacjentów z akromegalią stosowanie lanreotydu nie zwalnia z konieczności monitorowania objętości guza przysadki mózgowej. DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE: Działania niepożądane, zgłaszane w badaniach klinicznych u pacjentów z akromegalią oraz guzami neuroendokrynnymi (GEP-NET), leczonych lanreotydem, wymieniono w tabeli z podziałem na odpowiednie układy i narządy, zgodnie z następującą klasyfikacją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1 /10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Najczęściej występujące działania niepożądane podczas leczenia lanreotydem to zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (najczęściej zgłaszano biegunkę i ból brzucha, przemijający zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego), kamicę żółciową (często bezobjawową) oraz reakcje w miejscu podania (ból, guzek lub stwardnienie). Profil działań niepożądanych jest podobny przy stosowaniu tego leku we wszystkich wskazaniach. Zaburzenia układu immunologicznego: częstość nieznana: reakcje alergiczne (w tym obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja, nadwrażliwość); Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często: hipoglikemia, zmniejszenie apetytu**, hiperglikemia, cukrzyca; Zaburzenia psychiczne: niezbyt często: bezsenność*; Zaburzenia układu nerwowego: często: ból głowy, zawroty głowy, ospałość**; Zaburzenia serca: często: bradykardia zatokowa*; Zaburzenia naczyniowe: niezbyt często: uderzenia gorąca*; Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: biegunka, wolne stolce*, ból brzucha; często: nudności, wymioty, zaparcia, wzdęcia, uczucie pełności, uczucie dyskomfortu w brzuchu*, dyspepsja, biegunka tłuszczowa**; niezbyt często: nieprawidłowe zabarwienie stolca*; częstość nieznana: zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki, zapalenie trzustki; Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: bardzo często: kamica żółciowa; poszerzenie przewodów żółciowych*; częstość nieznana: zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych; Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często: łysienie, hipotrychoza*; Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: często: ból mięśniowo-szkieletowy**, ból mięśniowy**; Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: często: astenia, zmęczenie, reakcje w miejscu podania (ból, zgrubienie, stwardnienie, guzek, świąd), częstość nieznana: ropień w miejscu wstrzyknięcia; Badania diagnostyczne: często: wzrost aktywności ALAT*, nieprawidłowa aktywność AspAT*, nieprawidłowe stężenie ALAT*, wzrost stężenia bilirubiny we krwi*, wzrost stężenia glukozy we krwi*, wzrost stężenia hemoglobiny glikozylowanej*, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie aktywności enzymów trzustkowych**; niezbyt często: wzrost aktywności AspAT*, wzrost aktywności fosfatazy zasadowej we krwi*, nieprawidłowe stężenie bilirubiny we krwi*, spadek stężenia sodu we krwi* – * na podstawie badań przeprowadzonych z udziałem pacjentów z akromegalią; ** na podstawie badań przeprowadzonych z udziałem pacjentów z guzami GEP-NET; Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych: Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych, Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: +48 22 49 21 301, Faks: +48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl PODMIOT ODPOWIEDZIALNY: Ipsen Pharma, 70 rue Balard, 75015 Paris, Francja. INFORMACJI O LEKU UDZIELA: IPSEN Poland Sp. z o.o., ul. Chmielna 73, 00-801 Warszawa, tel.: (22) 653 68 00, fax: (22) 653 68 22. Numer pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 10944 (Somatuline AUTOGEL, 60 mg), 10945 (Somatuline AUTOGEL, 90 mg), 10946 (Somatuline AUTOGEL, 120 mg); KATEGORIA DOSTĘPNOŚCI: Produkt leczniczy wydawany z przepisu lekarza – Rp.; Lek umieszczony w wykazie leków refundowanych* w chorobach przewlekłych we wskazaniach: a) Akromegalia; Leczenie objawów hipersekrecji występujących w przebiegu nowotworów neuroendokrynnych: Somatuline Autogel 120 mg: cena detaliczna 5956,55 PLN; odpłatność dla pacjenta – 4,27 PLN; Somatuline Autogel 90 mg: cena detaliczna 4512,36 PLN; odpłatność dla pacjenta – 48,15 PLN; b) Leczenie guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych GEP-NET G1 i części G2 (index Ki67 do maksymalnie 10%) środkowej części prajelita, trzustki, po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita, u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami: Somatuline Autogel 120 mg: cena detaliczna 5956,55 PLN; odpłatność dla pacjenta – 0,00 PLN; Somatuline Autogel 90 mg: cena detaliczna 4512,36 PLN; odpłatność dla pacjenta – 44,95 PLN. Przed zastosowaniem należy zapoznać się z zatwierdzoną Charakterystyką Produktu Leczniczego. Data ostatniej aktualizacji Charakterystyki Produktu Leczniczego: 01.04.2025 r.*Obwieszczenie Ministra Zdrowia w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.